مقابل صفحه ای کاغذی ایستاده ام

قلمی پر می کنم از ابر عشق

تا بر مترسک آرزوها ببارد

و جالیز دوباره سبز شود

ولی سبزی در سیاهی من گم بود

خیمه ی شب را آتش زدم تا طلوع کنی

ای خورشید سحر های بارانی

میان سکوت قدم برمی داشت
از گذرگاه روح گذر کرد
و به شهر دل رسید
چشمهایش با حلقه ی در آمیخت
حلقه بیضی شد ولی مرکز قلبش را رها نکرد
در رحمت که وا شد چشم او بسته شد
سایه اش بر تن خاک افتاد
خاک سیه پوش شد
اولین قدم ، اولین نگاه ،آخرین شکست
به در دیگری رسید
پر از غبار زمان
متروک ، سیاه ، کبود
نه قفلی نه کلونی و نه جرأتی که تن به هم آوازی با در بسپارد
راه باز پا بسته ، تن خسته
سایه اش با خاک بیعت کرده بود
و او جانش را به زندان سرنوشت بخشید تا
روحش شاهزاده ی قصر دل گردد

 

رفتی و رفتن تو آتش نهاده بر دل           از کاروان چه ماند جز آتشی به منزل
رفتی و بر نگشتی بر این دل خرابم         مانده ز دوری تو صد داغ ها که بر دل

رفتی و سرنوشتم جز نیستی نباشد           تنها سوال این دل جز کیستی نباشد
رفتی و روی من را مهر رخت گرفته       ورد زبان تنها جز چیستی نباشد

رفتی و دوری تو سوزانده بال پرواز       یاران به او رسیدند من مانده ام در آغاز
رفتی و در فغانم از دست این زمانه         حتی در جهنم مانده بروی من باز

رفتی و پای رفتن گویی ز من گرفتند       زنجیری از ترانه دور بدن گرفتند
                       رفتی و جای پایت شد قاب عکس این دل
                         از غم تنم بپوسید دورش کفن گرفتند

کاش میشد چشم های تو فقط واسه من می گریست
دستای مهربونت تو دستای من دیگه نیست
کاش میشد دل منو تیر نگات زخمی می کرد
بعدش هم لبای تو با لبهام همدمی می کرد
کاش میشد سر منو مهر تو سایبون بشه
شکوفه ی عشق منو دست تو باغبون بشه
کاش میشد میومدی مهمون قلبم می شدی
یه نگام می کردی و مرهم دردم می شدی
کاش میشد دستات و تو دست خودم داشته باشم
نهال عشق تو رو تو این تنم کاشته باشم
کاش میشد زندون دنیا اینقده تاریک نبود
کوچه ی عشق دلامون این همه باریک نبود
 کاش میشد پرنده ها همه هم آواز بخونند
قصه ی زندگیمو با هم از آغاز بخونند
کاش میشد خستگیمو رو دامنت در بکنم
تموم عمرمُ من با آرزوت سر بکنم
کاش میشد از حنجره صدامُ آزاد بکنم
همه ی غم هامو من تو گوشت آواز بکنم
کاش میشد تو این شبا ستاره ی من می شدی
آغوش مهربونی به دور این تن می شدی
کاش میشد بیاد دوباره روزای پروانگی
روزای شمع و تو و چرخیدن و دیوونگی
کاش میشد حلقه کنم دستامُ دور کمرت
بخندم و برقصم و بگردم من دور سرت
کاش میشد باور کنی فرهاد و مجنونت منم
اونیکه دوست داره ، واله و مفتونت منم
کاش میشد پنجره ها همه بروم باز می شدند
صدای نهر دلا همه با هم ساز می شدند
کاش میشد برن کنار از آسمون آبیمون
اون دو تا لکه ی ابر غصه و تاریکیمون
کاش میشد این همه ای کاش همگی رویا نبود
من بودم و تو بودی و هیچی ازین دنیا نبود

گفتم که روی مهتاب پوشیده از دعا است
                                        گفتا که نور خورشید آغوش بی ریا است
گفتم درخت کهنه دریای سایه سارست
                                        گفتا که برگ لاله آبی تر از انارست
گفتم دل ستاره رنگین کمان نورست
                                        گفتا چرا ستاره؟ دل چلچراغ دورست
گفتم که دلبر ناز فردای بی نمازست
                                        گفتا خدای دلبر مولای بی نیازست
گفتم چرا همیشه دل دردمند و خالیست؟
                                        گفتا بزن تو می را، بینی که مرگ جاریست
گفتم که در وجودم عشق و علاقه مرده ست
                                        گفتا جهان فانی ، دل را ز تو ربوده ست
گفتم که آسمان هم امشب عزا گرفته ست
                                       گفتا ز دست مردم زخمی در او شکفته ست
گفتم مگر نگفتی راه فرار بسته ست؟
                               گفتا ولی به شرطی ، کان هم ز دست رفته ست

کندی زمان بر دوش ذهنم سنگینی می کرد
شب بود و
بعد شب در حجم خاطره ی تو گم بود
در امتداد خطوط نگاهت گام بر می داشتم
و به تو  می اندیشیدم.
چشمانم را که بستم دیدم : بیراهه رفته بودم
تمام بیراهه ها به تو ختم شده بود
و مرا هیچ راهی به بیراهه ی تو نرسانده بود
نشستم و در تنهایی خود
با خاطراتت گریستم